میان ِ چشم ِ من و موی ِ تو غزل‌ها هست
که در تمـام ِ جهان موج ِ نـــو به پا کرده؛

پرنیان روحانی

Advertisements

کودکی
بچه آهوی ِ تُرد ِ کوچکی
توی ِ جاده‌های ِ بودنم، گم شده

آهای!
شما که دست ِ دوستی ِ ناب ِ سال‌ها را فشرده‌ای!
شما که لحظه‌های ِ رفته را
– و مانده را –
شمرده‌ای!
یک دقیقه پشت ِ این نوشته را نگاه کن
ببین
جای ِ پای ِ یک شب ِ به خاطره نشسته، نمانده است؟
جاده را اگر درست رفته‌ام
پس چرا هرچقدر تند می‌روم
کودکم به من نمی‌رسد!؟؛

پرنیان روحانی

ازدحام ِ جمعیت
در سرم
معرکه به پا شده
جای ِ خالی ِ خودم
در جهان
پرده پوش ِ قصه ها شده
هرکه هرچه هست، نیست!
کار ِ روزگار را ببین
زمین و آسمان
جا به جا شده
یک نفر، صبر می‌کند
یک نفر، رنج می‌برد
یک نفر فقط  حرف می‌زند
هم او، طلایه دار ِ ما شده

تویی که تمام ِ باوری!
پیام آور ِ حرف ِ آخری
حرف ِ تازه ای به این کتاب اضافه کن
بگو
زندگی همین چند لحظه بود…
مثل ِ آب،
مثل ِ سنگ در مسیر ِ رود
بگو
زندگی تفاوت است!
دوستی به جای ِ خود، به رنگ ِ خود
جنگ رنگ ِ دیگری‌ست
بگو از آن‌چه هست،
آن‌چه نیست
تو بگو
پشت ِ این یکی نبود
چیست آن حقیقتی که بود ِ قصه‌ها شده!؟؛

بیــــا میان تنم مثل ِ رود جاری شو
درخت می‌شوم شکوفهء بهاری شو

بیـا به گیسوی ِ سبـز ِ بهار شانه بزن
تو سین ِ اوّل ِ عشقی، بیا جوانه بزن

یکی، دوتا، آن چشـمان ِ مغز ِ بادامت
و چهـرهء گندمگون، و طرح ِ اندامت

تــــو خط ِ سـوم ِ عشقـی، شبیه ِ جادویی
دو روی ِ سکهء من نقش ِ شیر و آهویی

میـان ِ سفرهء نـوروز چـارمین سین، تــــو
به ترش‌رویی ِ مـــن خنده‌های ِ شیرین، تـو

که لحظه لحظه شمـــردی و سین ِ پنجم شد
عبـور ِ ثانیـه ها پشـــت ِ بودنــــت گـــم شد

برای ِ من ششمین قصـــه را روایت کن
ز عطر ِ خاطره ها سیر ِ دل حکایت کن

درون ِ کاسهء کاشـی، تــــو سین ِ آخـر باش
بچین دو دست ِ مرا، یک بهشت ِ دیگر باش

بریــــز واژهء رنگــــی درون ِ ظـرف ِ دلم
که لیز می‌خورد از توی ِ دست، حرف ِ دلم

تمـام قد بخنـــد، قصـه را مکـرر کـن
و حال ِ خوب ِ مرا باز حال ِ بهتر کن

….
کنار ِ سفره نشستـی، بهــــار پیدا شد
کلید ِ شادی چرخید و قفل ِ دل وا شد

«بگو به غم برود، ماضی ِ بعید شود»
شبیـــه ِ برف ِ زمستان، ناپدیـــد شـود

بیا که قالب ِ شعرم کمی به هم خورده
تفألی زده ام، خوش بیا که عید شود!؛