کودکی
بچه آهوی ِ تُرد ِ کوچکی
توی ِ جاده‌های ِ بودنم، گم شده

آهای!
شما که دست ِ دوستی ِ ناب ِ سال‌ها را فشرده‌ای!
شما که لحظه‌های ِ رفته را
– و مانده را –
شمرده‌ای!
یک دقیقه پشت ِ این نوشته را نگاه کن
ببین
جای ِ پای ِ یک شب ِ به خاطره نشسته، نمانده است؟
جاده را اگر درست رفته‌ام
پس چرا هرچقدر تند می‌روم
کودکم به من نمی‌رسد!؟؛

پرنیان روحانی

Advertisements