کودکی
بچه آهوی ِ تُرد ِ کوچکی
توی ِ جاده‌های ِ بودنم، گم شده

آهای!
شما که دست ِ دوستی ِ ناب ِ سال‌ها را فشرده‌ای!
شما که لحظه‌های ِ رفته را
– و مانده را –
شمرده‌ای!
یک دقیقه پشت ِ این نوشته را نگاه کن
ببین
جای ِ پای ِ یک شب ِ به خاطره نشسته، نمانده است؟
جاده را اگر درست رفته‌ام
پس چرا هرچقدر تند می‌روم
کودکم به من نمی‌رسد!؟؛

پرنیان روحانی

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s